Ομοσπονδία εξωραϊστικών συλλόγων οικιστών Αγ. Θεοδώρων

Χάμζα, ένα από τα παιδιά της σφαγής…

Πριν μερικά χρόνια ένα 12χρονο αγόρι ήρθε στη μέση της χρονιάς στο σχολείο μας.  Ήταν ένα από τα πολλά  προσφυγόπουλα που τα τελευταία χρόνια έχουμε δεχτεί. Ήρθε στο τμήμα μου. Ο Χάμζα δεν ήταν ένα χαρούμενο παιδί. Στο σκοτεινό βλέμμα του μπορούσε κανείς να φανταστεί ελάχιστα απ όσα ο ίδιος είχε ζήσει αλλά που κανείς μας δεν τολμούσε να ρωτήσει. Μνήμες δε θέλαμε να του ξυπνήσουμε. Να τον κάνουμε να ξεχαστεί θέλαμε.  Μόνο που όσα είχαν βαθιά χαραχτεί μέσα του δεν άφηναν περιθώρια λήθης.  Δεν μπορούσε να καταλάβει ούτε μια λέξη από την ελληνική γλώσσα.  Σταύρωνε τα χέρια του πάνω στο θρανίο και ακουμπούσε ανάμεσά τους το σαγόνι του και μας παρακολουθούσε, τις περισσότερες φορές χαμένος στις σκέψεις του. Η δασκάλα της  αδελφής του σε μικρότερη τάξη μας ανέφερε ότι σε κάποια διακοπή   ρεύματος το κοριτσάκι κρύφτηκε τρομαγμένο  κάτω από το θρανίο. Καταλάβαμε. Στην χώρα  του διακοπές ρεύματος προκαλούσαν οι βομβαρδισμοί.   Λίγο καιρό μετά έφυγε για Γερμανία. Για μια καινούρια αρχή, για μια νέα ζωή.  Το μόνο που κρατήσαμε ήταν μια φωτογραφία από τον πίνακα όταν μα είχε γράψει «σας αγαπώ» στα Αραβικά. Δεν τον ξαναείδαμε ποτέ.

Μόλις προχθές  πήρα ένα μήνυμα που έγραφε:

«Γεια σου, πώς είσαι; Είμαι ο Hamza. Μου λείπουν όλοι εσείς και οι φίλοι μου στο σχολείο. Έχουν περάσει 4 χρόνια από τότε που πήγα Γερμανία. Η γερμανική γλώσσα είναι πολύ δύσκολη, αλλά την έμαθα στο σχολείο. Στέλνω τους χαιρετισμούς μου στους φίλους μου.»

Ένα μήνυμα μεταφρασμένο στα Ελληνικά. Ένα μήνυμα με όλη την αθωότητα ενός παιδιού, που τελικά δεν είχε καταφέρει να σκοτώσει ούτε ο πόλεμος, ούτε ο διωγμός, ούτε το επικίνδυνο ταξίδι μ εκείνη τη φουσκωτή βάρκα. Δεν του δώσαμε πολλά, μια αγκαλιά μόνο και μια ασφαλή γωνιά στην τάξη μας. Δεν το ξέχασε ποτέ!

Παιδιά, τα αθώα θύματα των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών σε κάθε γωνιά της γης που οδηγούν σε πολέμους. Πόλεμοι με στόχο την εκμετάλλευση κάθε πλουτοπαραγωγικής πηγής σε δεκάδες χώρες. Πόλεμοι για να πουλήσουν τα όπλα τους οι εταιρείες που τα παράγουν και για τις οποίες στον ρόλο του πλασιέ βρίσκουμε τους προέδρους και τους πρωθυπουργούς όλων των μεγάλων δυνάμεων που δήθεν στόχο έχουν την επικράτηση της ειρήνης.  Πόλεμοι για να φτάσουμε σήμερα ελάχιστες εκατοντάδες καπιταλιστών να κατέχουν πάνω από το 60% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Πόλεμοι που στηρίζονται στην αύξηση του φασισμού και του ρατσισμού. Πόλεμοι που στηρίχτηκαν σε «ιστορικές συμφωνίες» που δεν εξυπηρετούσαν  ποτέ τα λαϊκά συμφέροντα. Πόλεμοι γεννήματα των συμφερόντων της αστικής τάξης. Πόλεμοι σχεδιασμένοι από τις ΗΠΑ, Ε.Ε και ΝΑΤΟ, τους δήθεν διασφαλιστές της ειρήνης, που για άλλη μια φορά παρεμβαίνουν με επι μέρους συμφωνίες και στη χώρα μας  (συμφωνίες ΑΟΖ με Ιταλία και Αίγυπτο) μετατρέποντας την  σε ορμητήριο πολέμου. Πόλεμοι  εγκλήματα, πληρωμένα με το αίμα  των εργαζομένων, των νέων, των αμάχων και των παιδιών.  Πόλεμοι πληρωμένοι με το αίμα των λαών. Πόλεμοι που μόνο οι λαοί μπορούν να σταματήσουν όταν εναντιωθούν στις πολιτικές που τους γεννούν και στους εκφραστές τους.

Γιατί ως τώρα, «Δε ζούμε αληθινά παρά μόνο τη νύχτα μέσα στ’ όνειρο. Και το πρωί “καλημέρα” λες, “καλημέρα” σου λένε. Κι η σφαγή συνεχίζεται.»

Τ. Λειβαδίτης

Ρούλα Καραγιάννη